Desengaño y corrupción

"Estas condenado a llevarte un desengaño. Es imposible confiar en alguien. Actualmente la gente está demasiado corrompida."
Candance Bushnell, Sexo en Nueya York.


En realidad es tan cierto, cada vez, cuando menos te lo esperas te fallan, te decepcionan.
Confias en alguien que tarde o temprano te demostrará que no es lo que es.
Pero los humanos somos así. Nadie es perfecto.
Pero duele.
La verdad, duele.

~ dilluns, 2 / novembre / 2009 1 comentaris

poetry

hoy estoy
soy
quiero
no sé
tal vez
se forma parte
se integra
seduce
opera
es
no es
tal vez
seguro
avanza
quiere
cree
susurra
ama
tal vez
esta vez
otra vez
me voy
me fui
nunca vine
no se
tal vez
seré?
soy
somos
UNO

Carlos Herrera

~ divendres, 30 / octubre / 2009 0 comentaris

Another letter for anywhere

T'escric un altre cop des d'aquí, des d'on sempre.
Només per dir-te que els problemes continuen aquí, pero que tot i així estic contenta, hi hagut un petit canvi durant aquestes últimes setmanes, ho sabies? Ha deixat els mals vicis, no és el de sempre encara, pero com a mínim t'escolta i posa atenció en el que li dius. Sembla que les coses comencen a canviar, aquesta vegada tinc un motiu de veritat per somriure, per estar plena de vida.
Ella? Segueix com sempre. Sempre ha aparentat ser una persona dura, ser una persona forta, que mai li passa res, i sempre està contenta (suposo que és com tu) però, jo ho sé, sé que esta completament destrossada i cansada, ho sé jo, i ho sabem tots però tot i així ella continua intentant ser la persona que sempre ha estat, pero està patint, i pateix molt, suposo que.. com tots.
Em sembla que tots haviem perdut l'esperança, encara que no ho vulguessim reconèixer, i segurament encara està perduda per algún lloc però poc a poc l'anem recuperant i potser aquell "tot anirà bé" i "tot s'arreglarà" s'acabarà fent realitat.
Estic contenta, porto dies així, i estar així encara em fa estar de més bon humor, potser també m'ha influit un canvi, i al estar envoltada de gent que constantment em fa riure i em fa oblidar tot el que em porta mals de caps, i això suposo que és bo, desconectar de les coses de tant en tant és bo.Tinc més ganes de fer coses, estic motivada a perseguir els meus somnis.. en general, em sembla que les coses em van bé, no em queixo. Esta clar que les coses sempre podrien anar millor, tots podriem somriure constantment, que no tinguessim els problemes que hi ha ara... però no es pot tenir tot.
Només una última cosa, la veritat esque et trobo a faltar, i segueixo dient, que hi ha tantes coses que m'agradaria preguntar-te, i que segueixo pensant que les coses serien diferents si encara fossis aquí.
Siguis on siguis, espero que sigui molt millor que aquí.

~ divendres, 23 / octubre / 2009 0 comentaris

trust

Por la calle, tranquilamente, no tenía prisa, tampoco tenía donde ir, sin rumbo, sin destino, sin un camino fijo al que seguir. Todo había acabado, todo, no pensaba que aquello fuera un infierno, pero si una pesadilla, algo injusto y cruel.
De repente se encontró sentada delante de la vida observando como avanzaba, como siempre, a toda prisa.
- Ha estallado todo - dijo -todos los corazones están rotos, estallan al igual que estallan las granadas en media de una guerra, se ha perdido la esperanza nadie intenta reconstruirlos, se han vuelto locos, han perdido la cordura, solo hay gritos ahogados de desaparición, aullidos pidiendo ayuda, pidiendo que acabe todo.
Solo se oyen los latidos de la vida.
Solo se oyen las explosiones.
Solo...
- Vuelve a la realidad, no es tan malo, solo hay que ser fuerte, hacer duro el corazón en cuanto pasa una tormenta, aguantar y resistir. - le dijo - Todo va a ir bien.
- Como estas tan seguro?
- Solo hay que confiar.

~ dimecres, 21 / octubre / 2009 0 comentaris

Olvidar

Hay recuerdos que más vale olvidar, que más vale encerrar en ésa vieja caja de recuerdos y no volverla abrir jamás, porque no sabes nunca que tipo de sentimientos se pueden despertar.
Para que sirve ser torturado volviendo al pasado de nuevo? Recordando todos los malos momentos que tanto duelen, y recordando los buenos que todavía duelen más porque nunca van a volver?
Acabo de abrir esa caja, la caja que contiene cientos de cartas, y la primera carta era su última carta, su carta de despedida. A continuación una vez más, me arrepiento de muchas cosas, pero por más que llore, nada volverá, nada, ni nadie.
La vida no espera, ni la vida, ni la gente.

~ dimecres, 30 / setembre / 2009 0 comentaris

Cuatro estupidas derrotas en una noche

¿Hundirse dentro de la confusión? Exacto, todo empezó bien, una noche simple con amigos. No sé cuál fue la causa, si al tener la persona que me atraía delante, o que tuve mis cinco minutos libres para pensar, y pensé demasiado en estos cinco minutos. Pero me hundió un enorme sentimiento de nostalgia, de confusión, de impotencia, me sentí completamente inútil, algo extraño.
Me recordé en primer lugar que las comparaciones no sirven para nada, y que todo ocurre por alguna cosa, y cuando ocurrió, fue por algo, aunque fuera doloroso y siga siendolo aunque apriete los puños y cierre muy fuerte mi corazón, aquí me vino la nostalgia, extraño el echo de sentirme especial por unas horas, sentirme especial de verdad, porque últimamente la gente no hace más que hacerme sentir como pura mierda, un trapo más al que se puede utilizar cuando te apetece, como una pared a la que le puedes lanzar de todo y se queda completamente igual, pero no, yo no, por gracia o por desgracia nací con eso a lo que llaman sentimientos, y a veces más de los que debería creo, intenté decirme de todo para volver a levantar la cabeza y hacer como si nada hubiera pasado, así que finalmente me dije, la vida da muchas vueltas, primera derrota.
Luego es cuando otro enorme sentimiento, esta vez llamado confusión, me hundió de golpe. Y ésta vez si que me sentí completamente perdida, por lo tanto a la vez me sentí impotente lo que me hacía sentir realmente estúpida e inútil. Estaba pensando en algo o alguien por el cuál no tenia el más mínimo sentido en esos momentos, no sirve de nada pensar en el pasado ni tan solo en buscar algo que tuviste, porque sé a la perfección que no habrá otro igual, y luego porque siempre, siempre acabo tontamente obsesionada con alguien que ni tan solo se digna a mirarme a la cara, que me trata como si fuera uno de sus amigos más, y posiblemente mi mirada delatadora le pedía a gritos que se fijara un poquito en mi, pero cada vez me sentía solo un objeto, un triste e inútil objeto. Segunda derrota.
Luego cuando me vi sentada fumando un cigarro y bebiendo una cerveza en una mesa, viendo como todos lo pasaban bien, me recordé a él, me dio la sensación de que hacía lo que él hacía, y esto para mi es lo más horrible que puedo hacer, no quiero esconderme de las cosas, ni escaparme ni buscar una puerta por la que salir sin afrontar mis problemas. Hay que mirarlos cara a cara sé que puedo hacerlo pero cada vez que me encuentro en esta situación lo único que pienso es.. mierda. Tercera derrota.
Supongo que aquí viene una pequeña parte que viene a ser mi cuarta derrota pero una buena derrota, sin decirme nada vino ella me abrazo y me dijo "que esta pasando?" me cogió y me obligo a bailar y a sonreír como una loca, y esa fue mi cuarta derrota, a veces sentirme querida por alguien, ver que alguien se preocupa por mi, me supera, y después de mucho pidiendo ese abrazo a gritos, ella vio cuando era el momento.

Lo mejor es que después de escribir todo esto me siento un poco estúpida, y no me siento realmente mejor, pero hay que desahogarse de alguna forma.

~ diumenge, 20 / setembre / 2009 1 comentaris

FATE, HOPE.. NOFATENOHOPE

Haces el esfuerzo cada día al abrir los ojos nada más levantarte de pensar en buscar objetivos, ése algo que haga que te levantes de la cama, que te ayude a sonreir o por lo menos a dar la cara durante el día.. y cada vez que creo que puedo hacer algo bien, que tengo la ilusion por algo, se desvanece tan solo con que tu abras la boca, y entonces me siento completamente inútil, como que no se hacer nada, ni sirvo para nada e incluso haces que me lo trague, y, realmente es así?

Porque tu ya no tengas esperanza, ni tampoco ganas de luchar para seguir adelante, no quiere decir que los de tu alrededor no piensen en hacerlo, porque si lo hacen, todavia queda esperanza, y si no la buscan día a día, aunque sea con pequeños detalles, pero que poco a poco llenan, y llenan lo suficiente como para mirar adelante y manterte en pie, si hay ganas de luchar las buscan, y si no quieren seguir adelante lo hacen, y lo consiguen...


Haceis que pierda toda mi esperanza, y toda mi ilusión, cuando lo único que intento es mantenerlas..

~ dissabte, 22 / agost / 2009 0 comentaris